کنجکاوی

از وقتیکه خودمو شناختم وچهار دست و پا میرفتم تا الان که مهارتم در راه رفتن بیشتر شده وکاملا میتونم بدوم در راه شناخت اشیاو وسایل مختلف وکنجکاوی در مورد اونها بودم که متاسفانه اسمش بد در رفته وبه عنوان شیطونی میشناسنش.حالا اسمش هر چی میخواد باشه ولی من از این کار لذت میبرم با این که میدونم کار مامان روخیلی زیاد میکنم ولی بازم میدونم که اینقدر مهربون هست که به خاطر من این فداکاری رو میکنه وخرابکاری های منو جمع میکنه.اغلب صبح ها که از خواب بیدار میشم یکسره میرم تو آشپزخونه و یک چیزی مثل کفگیر یا ملاقه یا هر چیزی که بدستم بیاد رو میارم و وسط حال رها میکنم و میرم سراغ یه چیز دیگه بعضی وقتها میرم سراغ کیف وسایلام یا بیرون ریختن لباسها و کفشهام از کشوهای کمدم یا بالا رفتن از میز و مبل و صندلی یا بیرون ریختن کشوهای میز تلویزیون که تازگی ها مامان بهش چسب زده ودیگه نمیتونم درش رو باز کنم . خلاصه اینکه اگه کسی سرزده بیاد خونمون احساس میکنه بمب تو خونمون منفجر شده البته مامانم خیلی سعی میکنه که خونه مرتب باشه ولی یه چیزی رو سر جاش نگذاشته من یه چیزدیگه اوردمو پخش زمین کردم از خدا میخوام که صبر و تحملی به مامانم بده تا من بزرگتر بشم و این کارهام کمتر بشه ولی این رو هم بگم که مامانم راضیه که من این کارها رو انجام بدم تا اینکه خدای نکرده یک روز مریض باشم وبه خاطر مریضی بیحال چون مامان طاقت یک روز مریضی وبیحالی منو نداره وحاضره روزی صد بار خرابکاری های منو جمع وجور کنه ولی من همیشه سالم وشاد وسرحال باشم ومدام براش ریخت پاش کنم.